اين را بدان که من دوستت دارم و دوستت ندارم
چرا که زندگاني را دو چهره است،
کلام، بالي ست از سکوت،
و آتش را نيمه اي ست از سرما.


دوستت دارم براي آنکه دوست داشتنت را آغاز کنم،
تا بي کرانگي را از سر گيرم،
و هرگز از دوست داشتنت باز نايستم:
چنين است که من هنوز دوستت نمي دارم.


دوستت دارم و دوستت ندارم آن چنان که گويي
کليدهاي نيک بختي و سرنوشتي نامعلوم،
در دست هاي من باشد.


براي آنکه دوستت بدارم، عشقم را دو زندگاني هست،
چنين است که دوستت دارم در آن دم که دوستت ندارم
و دوستت ندارم به آن هنگام که دوستت دارم.